نمیرود دمی ان روی ماهت از نظرم

شهرست خیره به راهت دو دیده گریان

ترحمی بکن ای نازنین به چشم ترم

ز دوریت شب و روزم به رنج می گذرد

بسان مرغک غمگین شکسته بال وپرم

تو خود الهه حسنی و من جمال پرست

که ستایش رویت به سجده رو ببرم

دمی که با توام ای سرور پری رویان

به یمن بودنت از روزگار بی خبرم

چو ایتی تو خدارا که وقت امدنت

من غمین و فسرده به حالتی دگرم

بیا و فرصت دیدار را ز کف مگذار

که وا رهد ز تب و تاب قلب پر شررم

بيا اي روشن ....  اي روشنتر از لبخند

شبم را روز کن در زير سرپوش سياهي ها

دلم تنگ است.

بيا بنگر چه غمگين و غريبانه

در اين ايوان سرپوشيده وين تالاب مالامال

دلي خوش کرده ام با اين پرستوها و ماهي ها

و اين نيلوفر آبي و اين تالاب مهتابي.

شب افتاده است و من تنها و تاريکم ....

و در ايوان من ديريست

در خوابند

پرستوها و ماهي ها و آن نيلوفر آبي !