دیگه از این به بعد فقط می خوام شعرای خودمو تو وب بنویسم

عشق را در وجودت یافتم

با خیالت دل را آراستم

چه شبهایی تا صبح من به خیالت بیدار

مست و مست تر گشتم تا گشتم بیمار

بیماری ز عشق تو صفایی دارد

چه صفایی به از عشق و دیوانگی ز هوای دلدار

همه شب می خوردم می خوردم می خوردم

آری من که ز عشقت تو داشتم میمردم

فقط این سوز دلم را پروانه می داند

غمم را بلبلی کاواره شد از خانه می داند

۱شعر که من واقعا دوسش دارم

         ******************  ****************

         **         میون چند تا اتاقک  سوت و کور خسته و خاموش          **

          **              ۱نفر نشسته تنها انگاری شده فراموش             **

            **        ۲     تا چشم بارون کم کم می زنه بروی گونه      **

              **     چقدر این دل غصه داره آخ فقط خدا می دونه     **

                **    لحظه ها آسه وآسه دست غم پاشونو بسته **

                   **    صدای خرد جواهر ۱نفر دلش شکسته     **

                    **     تو دل ۱ قصر تاریک ۲نفر شادن و مستن**

                    **  انگاری خبر ندارن دل ۱ عاشقو شکستن  **

           **          اونا اون عاشق رو روندن فکر حالش رو نکردن    **

           **    ندیدن عاشق ها خسته توی خلوت گریه کردن        **

از توی همون اتاقک قاصدک خبر میاره ۱نفر داره میمیره این چه روز و روزگاره ؟

کی دلش این همه سنگه که اونو گذاشته رفته خیلی ساله خیلی وقته نه یکی ۲روز و هفته!

مگه رفته ز  یادش تنه همدمش تو بودی  کوه پر صبر و صمیمی واسه گریه هاش تو بودی